Yamalı Bohça

Ben aşağı yukarı 2012'den beri PARKİNSON hastasıyım.Teşhis konulduktan sonra uzunca bir dönem kabullenme sorunu yaşadım. Kendimi yalnız hissettim. Terapistimin tercümesiyle bulduğumuz yabancı bloglar bana daha insancıl, zor ama yinede yaşanabilir bir hastalık tablosu gösterdi. Bu hastalığı yaşıyan bir sürü insan vardı. Bizde de bu teşhisi alanların benim hissettiklerimi yaşadıklarını varsayarak terapistimin fikir anneliği ile bu bloğu yazmaya karar verdim. YALNIZ DEĞİLSİNİZ! YALNIZ DEĞİLİZ!

1 Mart 2024 Cuma

Sosyal hayatım

Hastalığımın tanısını ilk duyduğumda hayatım bitti gibi hissetmiştim. Terapistimle daha ilk konuşmamızda bana sosyal hayatımı sordu. Ben değerlenmenin bir kısmı sandım. Meğer öyle değilmiş. Sosyal aktiviteler hayata bağlanmanın temellerindenmiş. Bana zaman içerisinde ödev olarak bile konsere, tiyatroya gitmemi ve arkadaşlarımla mümkün olduğunca çok program yapmamı önerdi. Önce şaşırdım. Sonra anladım. 

Parkinson olalı elim dursa ayağım durmuyor. Elektrik tasarrufu yapıp, mikser kullanmıyorum mutfakta, elimin titremesi yetiyor. Şaka bir yana oldukça hareketliyim. İmkan bulduğum her fırsatı değerlendiririm. Neredeyse her gün dışarı çıkıyorum. 

Ben yaşadığım her anın tadını çıkarmayı istiyorum. Arkadaşlarım hastalığım dolayısıyla benimle daha az vakit geçirmek ister diye çok endişelendim. Ama öyle olmadı. Onlarla vakit geçirmek bana hayat katıyor. Hepimiz sanat müziği sevdiğimiz için sanat müziği konserlerini kaçırmamaya çalışıyoruz. Beraber tatile çıkıyoruz. Gündelik hayatın izin verdiği ölçüde de sıklıkla buluşuyoruz. Yemeğe çıkıyoruz. Bazen pastanede oturup, kahve içiyoruz. Normal programımda haftada iki saatlik spor vardı. Şimdilik ara verdim ama en kısa zamanda başlayacağım tekrar. Bazı çalışmalarımı parkta yapıyorum. Bu arada yaptığım şeylerin yetmediğine kanaat getirdiğim için müzik dersi de almaya başladım. Birkaç parça çalabiliyorum, arada resim yapıyorum ve hala kendimi bir şeyler daha yapma gayreti içinde buluyorum. 

Sosyal hayatımın bir başka penceresi de terapilerimle birlikte başladığım yazı çalışmalarım. Daha birkaç hafta evvel ikinci kitabım yayınlandı. Kitabın son hazırlıkları esnasında yayıncı hanım ile beraber üç dört defa alışveriş merkezinde buluştuk. Oraya yalnız başıma bile gidebildim. Bazen rahat yürüyorum bazen birinin koluna girerek gidip geliyorum. Kitap yazmak benim için hep bir hayaldi. Bir hayalimi daha Bay P.'ye rağmen gerçekleştirmiş olmanın haklı gururunu yaşıyorum. Hatta kitap fuarında benim için imza günü düzenlendi. Ona katıldım. Bir sürü kitap imzaladım. Çiçekler geldi. Herkes etrafımda döndü. Hem mutlu oldum, hem de eğlendim. Velhasıl sosyal yaşantım oldukça renkli geçiyor. 

Gönderen Yamalı Bohça Parkinson zaman: 11:02 Hiç yorum yok:
Bunu E-postayla GönderBlogThis!X'te paylaşFacebook'ta PaylaşPinterest'te Paylaş
Daha Yeni Kayıtlar Önceki Kayıtlar Ana Sayfa
Kaydol: Yorumlar (Atom)

Özgeçmişim

1952 Adana doğumluyum. İlk ve ortaokulu İstanbul’da, lise diplomamı da Adana’da aldım. Adana’da başladığım o zamanki adıyla ticari ilimler akademisini üçüncü sınıfta bıraktım. Bir dönem özel bir şirkette sekreter olarak çalıştım. Emekliyim.
Çikored (Çocukları istismardan koruma ve rehabilitasyon derneği); Prof. Dr. Kriton Curi Park Gönüllerinde çalıştım.
Eşimin görevi esnasında oturduğumuz sitede sosyal sorumluluk projeleri kapsamında çalışmalar yaptım. Kütüphane olmayan siteye kütüphane kazandırdık. Ayrıca el sanatları kursu açtık. TSM Korosu oluşturduk. İzmit Sabancı Kültür Merkezinde dört sene konser verdik. Site içinde defileler (profesyonel mankenlerin yeraldığı) düzenledik. Kadın kollarımızın düzenlediği çaylar ve geziler düzenledik. Kazandığımız paralarla yakın çevremizdeki bulunan. İlkokuldaki fakir çocuklara palto, bot, giysi yardımında bulunduk. Bölgemizde yer alan yetiştirme yurduna (kız) bağışta bulunduk. Çocuk Esirgeme Kurumuna bağlı çocuk yuvasına giderek oyuncak ve giysi götürdük.

Şimdi Parkinson’luyum. Bir zamanlar koro çalışmalarına katılan konserlerde solo bile yapan ben artık yüksek sesle bile konuşamıyorum. Sesim kısıldı ve rengi değişti. Kayak yapmayı severdim artık mümkün değil. Kitap okumayı, müzik dinlemeyi, araba kullanmayı severdim.(Parkinsondan önce)

Tür olarak Türk Sanat müziği, klasik batı müziği ve caz severim. Parkinson’dan önce TSM koro çalışmalarına katılıyordum. Parkinson’dan önce kayak, yüzme, pilates, aletli spor çalışması ve yürüyüş yapıyordum. Şimdi yaptığım yüzme ve yürüyüş hiç eskisine benzemiyor.

Hayvanları severim. Ezo isminde bir köpeğim ve Osman adında bir kaplumbağam var.

Kışları İstanbul’un Anadolu yakasında, yazları ise İstanbul’a 1,5-2 saat uzaklıkta küçük bir Karadeniz koyunda yer alan yazlığımızda emekli gn.md eşim ve yardımcımızla birlikte ikamet ediyoruz.

Blog Arşivi

  • ►  2026 (1)
    • ►  Mart (1)
  • ►  2025 (5)
    • ►  Mayıs (1)
    • ►  Şubat (2)
    • ►  Ocak (2)
  • ▼  2024 (9)
    • ►  Kasım (2)
    • ►  Ekim (1)
    • ►  Eylül (1)
    • ►  Temmuz (1)
    • ►  Mayıs (1)
    • ▼  Mart (1)
      • Sosyal hayatım
    • ►  Şubat (1)
    • ►  Ocak (1)
  • ►  2023 (9)
    • ►  Aralık (1)
    • ►  Kasım (2)
    • ►  Ekim (2)
    • ►  Ağustos (1)
    • ►  Haziran (1)
    • ►  Şubat (2)
  • ►  2022 (7)
    • ►  Aralık (1)
    • ►  Eylül (2)
    • ►  Temmuz (1)
    • ►  Şubat (3)
  • ►  2021 (10)
    • ►  Kasım (2)
    • ►  Ekim (1)
    • ►  Eylül (2)
    • ►  Ağustos (1)
    • ►  Nisan (1)
    • ►  Mart (2)
    • ►  Ocak (1)
  • ►  2020 (19)
    • ►  Aralık (2)
    • ►  Kasım (1)
    • ►  Ekim (2)
    • ►  Ağustos (1)
    • ►  Temmuz (1)
    • ►  Haziran (3)
    • ►  Mayıs (1)
    • ►  Nisan (2)
    • ►  Mart (2)
    • ►  Şubat (1)
    • ►  Ocak (3)
  • ►  2019 (20)
    • ►  Aralık (1)
    • ►  Kasım (2)
    • ►  Eylül (2)
    • ►  Ağustos (1)
    • ►  Temmuz (2)
    • ►  Haziran (2)
    • ►  Mayıs (2)
    • ►  Nisan (1)
    • ►  Mart (1)
    • ►  Şubat (2)
    • ►  Ocak (4)
  • ►  2018 (32)
    • ►  Aralık (2)
    • ►  Kasım (2)
    • ►  Ekim (2)
    • ►  Eylül (2)
    • ►  Ağustos (3)
    • ►  Temmuz (1)
    • ►  Haziran (2)
    • ►  Mayıs (4)
    • ►  Nisan (1)
    • ►  Mart (2)
    • ►  Şubat (7)
    • ►  Ocak (4)
  • ►  2017 (38)
    • ►  Aralık (4)
    • ►  Kasım (4)
    • ►  Ekim (3)
    • ►  Eylül (3)
    • ►  Ağustos (4)
    • ►  Temmuz (2)
    • ►  Haziran (6)
    • ►  Mayıs (3)
    • ►  Nisan (2)
    • ►  Şubat (2)
    • ►  Ocak (5)
  • ►  2016 (65)
    • ►  Aralık (4)
    • ►  Kasım (5)
    • ►  Ekim (4)
    • ►  Eylül (2)
    • ►  Ağustos (6)
    • ►  Temmuz (6)
    • ►  Haziran (8)
    • ►  Mayıs (5)
    • ►  Nisan (6)
    • ►  Mart (5)
    • ►  Şubat (8)
    • ►  Ocak (6)
  • ►  2015 (51)
    • ►  Aralık (8)
    • ►  Kasım (8)
    • ►  Ekim (8)
    • ►  Eylül (6)
    • ►  Ağustos (4)
    • ►  Temmuz (8)
    • ►  Haziran (7)
    • ►  Mayıs (2)

Hakkımda

Fotoğrafım
Yamalı Bohça Parkinson
Profilimin tamamını görüntüle

Translate

Harikalar Tic. teması. Tema resimleri Deejpilot tarafından tasarlanmıştır. Blogger tarafından desteklenmektedir.