26 Haziran 2015 Cuma

Dar çerçeveye sığabilmek

Bu yaz için fazla beklentim yok. Her gün biraz yüzebilsem, biraz da yürüyüş yapmayı  becerebilsem   daha ne isterim? Ne yapabilirsen o kadarıyla yetinip,  buna da şükür demeyi becerebilmeyi hedefliyorum. Belki de meselenin özü bu. Kanaatkar  olmak. Yapabildiklerinle mutlu olmak..

Hayatı   Bay P dolayısıyla sınırlı mecburiyetler içinde yaşayabilmek çok fazla çaba gerektiriyor.  Adeta her şey üstüme  üstüme  geliyor. Bazen fütursuzca  çerçeveye sığıp,  gülümseyebiliyorsun. Bazen de çerçeve ruhuma dar geliyor. Güne başlarken endişelerle gözümü açıp, bugünkü sürprizler ne acaba? diye düşünmeden edemiyorum.  Ama ben bir zamanlar bu merdivenleri ikişer ikişer çıkardım diye düşünmek yok.

Yapabildiğim kadar varım!

Mutluluğum yine çerçevenin içinde kalan mutluluk. Bir şeyler yap, gayret et çabala mutlu ol ki;  kendi  çerçevenden sevdiklerine ve hayata gülümseyebilesin.  

Yazlıkta   yapmayı  gönlümden geçirdiğim şeyler var tabiî ki;
oluruna bıraktığım henüz beklenti seviyesine getirmediğim arasıra karakalem resim çalışmak,
en az iki kitap okumak,
yarım bıraktığım bazı el işlerimi tamamlamak,
evin ilaç kutusunu ayıklayıp, tarihi geçenleri atmak,
evdeki  kitapları gözden geçirmek,
yüzmek ve
yürümek

Bunların hepsinin içinde bana göre en önemlileri  yüzmek ve yürümek.  En büyük engelim de yüzme dönüşü çıkmak zorunda olduğum yokuş. O yokuş ki;  beni yüzmekten de  yürümekten de vazgeçiriyor. Onun da çaresini bir şekilde bulacağım. Bu yazın benim için  en güzel sürprizi yeniden yüzebilmek oldu. Yüzebildiğim için  gerçekten çok mutluyum. Bunun tadını çıkarmalıyım değil mi?

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder