Erkenden uyandım. Niyetim ödevlerimi yapmaktı. Uğraştım denedim ama olmuyor. Olduramadım. Ara verdim. Hatırlamaya çalıştım. Bilemedim. Fazlasıyla canım sıkıldı.
Vazgeçmek yok. Akşama kadar da sürse uğraşacağım.
Günlerden Cumartesi olmasına rağmen benim için bir özelliği yok. Terapi günleri dışında hiçbir günün önem ve özelliği yok. Kahvaltımı yaptıktan sonra tekrar oturdum. Olmuyor. Dün akşam cici kızım bizdeydi. O daha başka şekilde göstermişti. Aklım iyice karıştı. Zaten aklım yeni bir şeyi almakta zorlanıyor. Oysa terapistim anlattığı zaman her şey tamamdı. Gayet iyi anlamıştım. Eve geldim. Ertesi gün hiç hatırlamıyorum. Uğraştıkça canım sıkıldı çünkü yapamadım. Vazgeçmedim uğraştım uğraştım uğraştım. Kendimi tükenmiş ve işe yaramaz hissettim. Yetmiyormuş gibi tükenmişliğime birde iç sesim katıldı. Evden çıkmadım. Pijamamı çıkarmadım. Akşam oldu.
Kötüyüm, kötüyüm, kötüyüm... Bugün kendimle baş edemedim.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder