Davete icabet

Eşimin arkadaş gurubunun düzenlediği “Burgazada’da yaza merhaba” gezisine katılacağımızı bildirmiştik. Geziye gideceğimiz gün yataktan berbat vaziyette kalktım. Her tarafım tutulmuş korkunç bir mide bulantısı başımı tutamıyorum. Dengemi sağlayamıyorum. Açıkçası yataktan çıkmak istemiyorum. Eşim geliriz diye söz verdik. Davete icabet etmemek ayıp olur, kahvaltı yap, ilaçlarını iç. Adanın temiz havası sana iyi gelir açılırsın diyerek beni teşvik etti. Baktım ki kendisi de gitmek arkadaşlarını görmek istiyor. İlaçlarımı içtim.

Sanki sürünerek kendimi arabaya zor attım.  Ayaklarıma taş bağlıymış gibi yerden kalkmıyor. İskeleye kadar arabada toparlanmaya çalıştım. Herkesle Burgazada’da buluştuk.

Arkadaşlar iyi göründüğümü söylediler. Seyrek görüşüldüğü için herkesin anlatacak çok şeyi vardı. Ben iyi göründüğümü sanmamakla birlikte kendim iyi hissetmeye başladım ve iyi ki kendimi zorlayıp evden çıkmışım diye düşündüm.

Hava açık ve güneşliydi. Güneşli havada deniz kenarında oturmak güzeldi. Uçuşan martıların denizden gagalarıyla balık kapmalarını seyretmek masanın yanına altına terbiyeli terbiyeli yaklaşan kedilere kargalara martılara ara sıra ne var ne yok dercesine uğrayan köpeciklere yiyecek bir şeyler vermek oldukça keyifliydi. Sohbetlerde genelde okul yıllarına ait olup bol bol kahkahayla sonlanmaktaydı. Yazın çok kalabalık olan ada baharda daha asude ve güzide idi. Kalpazankaya’da yemek yenmesi düşünüldüğü halde vazgeçerek sahilde yedik. Evde kalsaydım akşama kadar yatıp, daha çok hasta olurdum. Eşimde arkadaşlarını göremezdi. Bu güzel mevsimde güzelim adadan da mahrum kalırdım.Bulunduğum ortamlarda gerektiği zamanlarda elimden kolumdan tutarak bana yardım edecek birileri mutlaka çıkıyor.Başta eşim olmak üzere……

Çıkardığım sonuç şu: Hayatım zor.  Zorluklar karşısında yılmak, kapanmak,vazgeçmek yerine biraz gayret,biraz ısrarla gerektiğinde gurur meselesi yapmadan yardım isteyerek ve yardım kabul ederek yaşama katılmalıyım. Dışarı çıkmak ve sosyal hayata  katılmak bana iyi geliyor!